از آن حضرت تفسير آيه * ( اللَّه نُورُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ ) * را خواستند فرمود : هاد لاهل السماوات و هاد لاهل الارض : « او هدايت كننده اهل آسمانها و هدايت كننده اهل زمين است » . در حقيقت اين يكى از خواص نور الهى است ، اما مسلما منحصر به آن نمىباشد ، و به اين ترتيب تمام تفسيرهايى را كه در زمينه اين آيه گفته‌اند مىتوان در آنچه ذكر كرديم جمع نمود كه هر كدام اشاره به يكى از ابعاد اين نور بى نظير و اين روشنايى بى مانند است . جالب اينكه در فراز چهل و هفتم از دعاى « جوشن كبير » كه مجموعه اى از صفات خداوند متعال است مىخوانيم : يا نور النور ، يا منور النور ، يا خالق النور ، يا مدبر النور ، يا مقدر النور ، يا نور كل نور ، نورا قبل كل نور ، يا نورا بعد كل نور ، يا نورا فوق كل نور ، يا نورا ليس كمثله نور ! : « اى نور نورها ، و اى روشنى بخش روشنائيها ، اى آفريننده نور ، اى تدبير كننده نور ، اى تقدير كننده نور ، اى نور همه نورها ، اى نور قبل از هر نور ، اى نور بعد از هر نور ، اى نورى كه برتر از هر نورى ، و اى نورى كه همانندش نورى نيست » ! و به اين ترتيب همه انوار هستى از نور او مايه مىگيرد ، و به نور ذات پاك او منتهى مىشود . قرآن بعد از بيان حقيقت فوق با ذكر يك مثال زيبا و دقيق چگونگى نور الهى را در اينجا مشخص مىكند و مىفرمايد : « مثل نور خداوند همانند چراغدانى است كه در آن چراغى باشد و آن چراغ در حبابى قرار گيرد ، حبابى شفاف و درخشنده همچون يك ستاره فروزان » ( * ( مَثَلُ نُورِه كَمِشْكاةٍ فِيها مِصْباحٌ الْمِصْباحُ فِي زُجاجَةٍ الزُّجاجَةُ كَأَنَّها كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ ) * ) .